Haddini Bilir Acılarım

Yorgunum

ne olur üstüme üstüme gelmeyin,

haddini bilir acılarım

ki ben

yalnızlığı sevdim yanlışları sevmemek için /

Ruhumda geceyi taşıyorum diyedir

hiçbir yıldız kandıramadı beni.

Ben onun yıkık dökük yollarını

hiçkimsenin

çiçekli bahçesine değişmedim /

Oturduğu evi

çay içtiği yeri

gezdiği tüm sokak isimlerini

gülünce yanağında beliren gamzesini bile bilirdim

ama yoktu işte

hiçbir yolum ona gitmek için...

İstedim ki

hep gülüşünden başlasın sabahlar

gönlümü aç martıların sesi gibi inletsin

yeterki bir ''geleceğim'' desin

Allah şahidimdir

ben ona şehrin bütün sokaklarında

hem de aynı anda

aynı aşkla nasıl beklenir gösterirdim /

Anladım ki sonra

herşeyin olduğu şu hayatta

bir tek eskisi gibi olmuyormuş oysa

şiir şiir ıslandı kirpiklerim de

mevsimine darılan bulutlar gibiydim /

Toprak oldum

su oldum, güneş oldum.

Ben onu,

tüm çiçeklerin hisleriyle sevdim.

Oturdum ağladım çocuklar gibi

öyle çok, öyle boş, öyle manasız.

Öyle bir ağladım ki,

içinde adım atacak yer yoktu yüreğimin...

Yorgunum,

ne olur üstüme üstüme gelmeyin.

Ben sadece,

yalnızlığı sevdim yanlışları sevmemek için.