Hiçlik

Kalabalık içim...

Herkes avaz avaz

Ama duyan yok kimse kimseyi

Herkes sessiz çığlık bırakıyor bir köşeye

Zifir karanlık gibi güneşin alnında

Görmüyor kimse kimseyi

Bir bir dökülüyor umutlar kirpiklerinden

Kimse tutamıyor düşlerini

Küçük küçük adımlar...

Herkes koşuyor

Kimsenin bir yere yetiştiği yok

Oldukları yerde sayanları görüyorum

Neden mi?

Çünkü; bencillik insanların,

Hislerini, düşlerini,

Gözlerini, duyacakları gerçeklere

Kapı kapatmış.

Ne mi olmalı?

Sadece gülüp geçmeli hallerine..