Kalbi Kırılanları Da Vurmalı

kristal taşıyan yorgun hamallar tırmanır ayrılık yokuşunu

sırtında fırtına

saçlarında kış

omuzlarında karlar yığılı,

kan sağılır gözlerinden

dağılır düşleri

çukurlarında birikir eski bakışlar;

yaslı başına konmuş bir keder kuşu

önü ayaz

ardı tipi

yıkılmış duvarlardan

çökmüş hanlardan beterdir sevdasını yitirmiş biri.

yüzünde ihtişamlı bir acıyla

gölgesi yabancıyla gezerken

sataşır mahallenin çocukları

dalgalı laflar atar pencereden sarkan genç kızlar;

aşkın cakası çoktan bitmiştir

artık gül yakışmaz yakasına

tanısın diye Azrail

sol yanına solmuş bir karanfil takar.

getirin mavzeri,

kalbi kırılanları da vurmalı

gönül yolunda koşamaz gayrı bu güzel atlar!