Karanlıkta S/aklanır S/onsuzluk

/kentime düşerdi yüzü,fotojenik bir hayalde

kendime yalnız kalırdım,bir başka karede/

.

.

.

onu düşünmeye başladığım anda

uzaklığının gölgesi sinerdi kirpiklerime

yaşlarımın melodisinde ıslanan sayfalar boyunca

'gül kurusu'şiirler biriktirirdim ona

her aşık kadın gibi,aklımı yüreğimde kaybederdim

bulmak için aradığımda sokaklarını

sevdiğim adamın o güzel hayaline düşerdim

bakışlarını uzaklara ertelemiş,öylece seyrederdi hayatı

''ah''derdim... ''aklından geçen hayat 'yüzüm' olsaydı''

(''ama dizelerin ışıklarını yakta git''derdim

ki,karanlıktan korkmasın şiirlerim)

ve giderdi,inadına karartarak harfleri

akrep zehrine bulardı yelkovanı

zaman k/an kaybederdi

içi'm bizi terkederdi

/bazen parmak uçlarımı acıtırdım,adına adanan kalemlerle

belki acır diye gözleri,adına adanan kelâmlarla/

ve karanlığa alışırdı bir şiir,yasal bir vedada

kelimeler çocuk kalırdı

yazdıklarımın kalbine indirirdi yokluğu

yazamadıklarım,umrumun kabahati olurdu

çoğu zaman

yalnızlığın kelâmlarını acıtırdı şarkılar

kalem suskunluklarında

heba olurdu kalbin aşka nefreti

'susma' hakkını kullanan dilime

'anlama' hakkını feda etmezdi gözleri

.

.

.

kapılarını araladığımda şarkıların

yalnızlığın manasız kalabalıklığı gelirdi aklıma

bir ömrün bir bakışa adandığı yerde

kalbimde

izlerine rastlardım s/onsuz hayatımın

''keşke''derdim...''onun emaneti olmasaydı yalnızlığım''