Kırmızı Gün Damlaları...

Kurşun askerlerimi giymiş bulutlar

Penceremin önünde

Güneş ateşiyle nöbette

Üzerinde

Safran karası bir yelek

Çığlıklar...

Odamın etrafına dağılmış

Yitik feryatlarıyla

Oyuncaklar...

Hepsinin boğazında bir hırıltı

Hepsinin parçalarında bir sızı

Acı bakışlar...

İmdat çağrılarına küs duyuşlarım

Çaresizliğimin kahkahasına asılı...

Aş'ımda kursak düğümleri

Atladığım iplere

Parçalanmış kefenler sarılıyor...

Yürümeye çalıştığım yollarda

Kara delikler yutuyor terliklerimi...

Tanımadığım yüzler

Birlikte öldüğüm kardeşler...

Günüm kırmızıya çalıyor...

Ört üstümü anne!

Zamanıma asılan ölümden

Kardan adamıma kan damlıyor.....

....