Külün Hafızası

Bazı geceler,

Gökyüzü yıldızlarını değil,

İnsanların sustuğu cümleleri taşır.

Ay, pencereme vururken

Kendi gölgeme yabancı kaldım.

Aynalar yüzümü gösterdi,

Ama içimde kimsenin göremediği

Koca bir enkaz vardı.

Kim bilir…

Kaç umut,

Henüz filiz vermeden toprağa karıştı.

Kaç insan,

Gülümserken içinde

Bir ömürlük vedayı sakladı.

Rüzgâr geçti,

İz bıraktı.

Yağmur yağdı,

Tozu aldı.

Ama kalbin üzerinde biriken

Sessizliği hiçbir mevsim silemedi.

İnsan,

En çok da kendine geç kalıyor.

Herkesi affediyor,

Herkese yetişiyor,

Bir tek kendi yarasına

Yabancı kalıyor.

Oysa hayat,

Ne büyük sözler istiyor,

Ne kusursuz insanlar.

Bazen sadece,

Yıkıldıktan sonra bile

İçindeki ışığı söndürmeyen

Bir yürek bırakıyor geriye.

Ve gün gelir…

Küllerinden doğmaz insan.

Çünkü insan, ateşten değil;

Acısına rağmen yürümeye devam ettiği yoldan yeniden var olur.

İşte o gün,

Kaybettiklerinin değil,

Seni ayakta tutan sessiz direnişin

Adını hayat koyarlar.