Medeniyet Zehirlenmesi

topal bir karıncanın sırtında toprak

bu yüzden ağırdır yaşamak

hüzünden ordular kurdum

ne de güzel savaşıyorum kendimle

hayatın yaşam muharebesinde

her seferimden yenik dönüyorum içime

dokuz katlı kalemin mutfak kanadından

bakıyorum hezimetime

baharat kokulu yalnızlığım uçuşuyor

davlumbazın soğuk esintisiyle

kapalı perdemin fırfırlı eteklerinde

keskin bıçak gibi duygularım

canıma kasten kederler doğruyorum

ben paramparça ederken kendimi

ipe un sermekten yorulan

keyfimin tembel kâhyası

robotlara çiğnetiyor güzelim zerzevatı

yani demem o ki

bunlar boş kalmaktan oluyor iki gözüm

eskiden böyle miydi

ağlamanın en soylu anı

soğan doğrama zamanıydı

avucumun içinde akıllı telefonum

aklını aklımdan çok severim

bana dokununca ağlıyorum

ona dokununca

ya sevdiklerimi arıyorum

ya sevdiğim türküleri çalıyorum

olmuyor cancağızım olmuyor

böyle kafam dağılmıyor

şimdi sıra gecesinde olmak vardı

marulun içinde bir sıkım çiğköfte

acısı acımdan yüce

közlensem üstüne yanık bir seste

?'Feleksen ne feleksen

Bağrım ettin eleksen

Aldın gül yüzlü yari

Daha neme gereksen''

yeminle sarhoş olurum

bakır maşrapanın içinde

ekşi ayran eşliğine

betondan devler sarmış etrafımı

gözlerinde floresan lambalar

diri bedenlerde ölmüş ruhlara

her katı konforlu bir mezar

dünyayı bağlamışlar ayağıma

gökyüzüne çekiliyorum

bir güvercin arıyorum

kanadı kırık bir güvercin bulamıyorum

geniş yer yüzünden beyaz haberlere yer yok

sınırlarına sığmayan adamlar

çocuk kanlarıyla yeni haritalar çiziyorlar

söyle can'ım

hangi sığ çağa duldalandın ki

gölgem bile ağır yaralı

yaramın etrafında saf tutmuş

semah dönüyor acılar

ah Yusuf

seni kuyuya attıklarında mı başladı

kardeş kavgası

Yakup'un gözyaşları yıkasın bu kanı

zira kocaman bir hüzünler kulübesi dünya

yoruldu sarı sabrım

?'İnsanlar kıyıcıydılar, kitaplara sığındım''

bir aşk hikayesinin arasında unuttuğum

ayraçtan hatırlıyorum

zamanın neresinde kaldığımı

yeniden tanışıyorum kendimle

ben yeni devrin en eski Leyla'sı

adımı koyanlar onlar

çölün ortasında derya arayanlar

oysa suların içinde yanmaktır aşk

bilmiyorlar

ben sularla duruldum da geldim

kitabesi yitik seyyahlar taşıyan

gelmişim geçmişim gibi yollar

şimdi ayağımı yerden kesiyor

kangren arabalar

kimliğimi bile bir muşambaya sarmışlar

toprağa düşsem bin yıl çürümem

havada ağır metal kokusu

derin nefes çeksem

ciğerlerim pas tutacak

öksürüp atsam ömrümden

bu çağdaş balgamı

bir kağnı üstünde

eskiye döndürseler devranı

başaklar yürüse kalbime

öğütülsem taş değirmenlerde

bu yeniden doğmak gibi olmalı

ağzımda pamuk tarlaları

bir de annemin sütü kalmalı

çünkü medeniyet zehrini

öz göğümün göğsünde emmek çok acı