Mevlana

Pervane göklerin sengi mecnun atlıların dengi,

Kutupları aşıp gelen sırra eren kul Mevlana.

Bir katrenin bin bir hali yedi duygulu ten rengi,

Kızıldan yeşile çalan çiçek çiçek bal Mevlana.

Ruha kuşanır bedeni günahtan arı kökeni,

Yâren bilir secde duran rahlesine yaş dökeni;

Kokusuna meftun yeli incitmez yârin dikeni,

Şemsi yüreğinde bulan arşa yağan gül Mevlana.

Çağlar duru pınarlarda ince elekten seçilir,

Danede düşer toprağa olgun ekinde biçilir;

Hasret kanar dost bağında aşkın meyine saçılır,

Sema deryasına dolan ırmaklara yol Mevlana.

Kini gönlünde arıtır derviş postuna oturur,

Kurar dergâh yapısını çileyi neyde yetirir;

"Elif-lâm-mim" hırka giyer lokmayı deme batırır,

Benliğini Hakk'ın bilen damlalara göl Mevlana.

Bu muamma çözmek ister ateş suyun kan kardeşi,

Kötünün argacı iyi yalan gerçeğin sırdaşı;

İki nefes aralığı cellât maktulün yerdeşi,

Güzeli çirkinde kılan maşukuna dil Mevlana.

(Duygudan heceye)

25 Aralık 2007