Müebbet Bir Ayrılıkmış Yokluğun

Olmazlığına çıkan yolların kıyametinde

Hüzne sapan yılların satır aralarındayım

Kanla sulanmış bir patikadan geçiyorum

Ayaklarımda aşkın hicazkâr nasırları

Gizli bir gölge izliyor varlığımı

Ve ben

Şarapnel varlığının mayınlı ovalarında

Birazdan patlayacak yokluğuna

Hükümsüz ayaklarımı sürüyorum.

Yanık bir zemherinin isi var avuçlarımda

Ateşin hücrelerinden çıkardım yüreğimi

Miadı hesaplanmamış yolculuklar deminde

Bazen muştulu bir sonsuzluk yolculuğum

Kimi karanlık bir menzilde titrek bir ışığım

Kayıp düşerim bir kaldırım kıyısına

İçimin korsan kayalıklarında

Hıçkırarak ağlasa da öksüz bir çocuk.

İçi doldurulmamış baharlar var gönül heybemde

Aklımın yamaçlarından gelip geçiyorsun hızla

Anlar biriktiriyorum rüzgâr koylarında

Tortulu bir bekleyiş peronunda

Yalnızlığımla sohbetteyim

Gecikmiş kuşlar geçiyor ufkumdan

Sessizliğin yaylarını sürtüyor kemanına bir kız

Dudağında hicranlı bir yağmurun tınısı

Aşk seğiriyor yorgun göğsümde

Öfkeli bir deniz kasabasındayım

Martılara şiir atıyorum nicedir.

Müebbet bir ayrılıkmış yokluğun

Bilesin ki yar

Kimi dudaklarıma götürdüğüm bir bardakta

Olup olmadık bir zaman çığlığında

Sokulursun asi kırılganlıklarıma

Güneşin kekre ışıkları saklanırken küresine

Utancın pusatsız iklimlerinden geçerek

Sığınırsın gülüşlerimin tarumar seherine

Oysa ömrümce tutukludur bedenim

Yüreğimi alabora eden gözlerinde.

Birazdan direnci kırılır nasılsa mevsimlerin

Susuz bir yaz olursun usançlı gövdemde

Daralmış bir ömrün son sözleri dökülür dilimden

Giyotinlere yatırılmış başımda umarsız bir ağrı,

Parsellere bölünen ruhumda isyan olursun

Sancılar soyunursun yeniden yalnızlığıma

Kanayan dudaklarının perdesini çeker çocuklar

Düşerim nasılsa birazdan gül yüreklim

Şaşkın bir pervane böceği gibi

Yüreğinin dibine.