Münkesir Suskular

Hangi kağıda düşse kelimelerim

Yaralı tebessümler ağlar

Dudak kıvrımlarımda.

Gamzelerimde açan çiçekler soldu

Gömüldü gözyaşıma adın

Ve vuruldu azad ettiğim bütün kuşlar

Bir göç telaşında;

-Ziyadesiyle mutsuzluğum kaldın!..

Gülüşüme en çok sen yakışırdın.

Hasretin,

sesime yerleşmiş

ağır bir yutkunma şimdi.

Hep derin

hep bi kederli.

Ne vakit özlesem seni

Hangi türküye dönse yönünü yüreğim,

Solumayı unutur kalbim.

Hüküm giymiş

Binlerce yorgunluk var

Ruhumun deltasında.

Aklımın havsalamın almadığı,

İnsanlığın satıldığı bu çağda

Sabrımı sorgular yokluğun.

Kurumasın diye kelamlarım

Eksenine gizlenmiş

Duyulmamış sözcükler ararım.

Hiçbir şiirden çalmadım düşlerimi;

Devrile devrile kanattığım dizlerimi

Oydum şerha şerha.

Yüzüstü düştüğümden beri

U/mutsuzluğun kucağına,

iyileşmeyi reddetmiş

yara gibiyim çoğu şarkılarda..

İtirafımdır;

En çok seni sevdim

Bir de bitap düşen serçeleri..

Bir seni unutamadım

Bir de

kibrit kutularında sakladığım

gömmeye kıyamadığım

ölü kelebekleri..

Çocuktum,

ölmesinler diye çok ağladım.

Büyüdüm, kalbimi dağladım..

Yoksun! ..

Bu yüzden

Üşümüş heykeller kadar durgun

Ucu yanık mektuplar misali

Ölüm uykusundayım.

•Mandalina ve kestane kokularının yasındayım..