Ölü Beden, Ruhani Şehir

Ölü Beden; Ruhani Şehir

Karanlık bir şehre

Âşk ı öğretmek zordur

Sevemezsin, sevdiremezsin

Yağmur yağar üzerine sürekli

Sırılsıklam olursunda

Bir kuytu bulamazsın koca şehirde.

Şimşekler çakar,

Kırbaç misali bedenine

İzi kalmaz çıplak bedeninde

Yakar yüreğini derinden derinden.

Battıkça batarsın

Balçık olmuş şehrin toprağına

Kimseler duymaz sessiz çığlık çığlığa

Ben öldüm diye haykırışını.

Ay'ın parladığını göremezsin

Gökyüzüne astığım ay şehre küs sanki

Saklanır kara bulutlar arkasına

Aydınlığı acı verir sanır koca şehre.

Bir çarmıha vurulur duygular,

Şehvetleri kabarmış diye kadının

Ar'sız sevdaya düşkün

Yüreği âşka susamışdı oysa kadının.

Kahbeliğin cirit attığı şehir,

Yıkılsa dersin üzerime üzerime

Güneşin doğuşuna hasret

Ruhani bir hayat yaşayan ar'lı bedenin.

Masumiyet yok, tebessüm ise asla,

Gözlerinde yaş olacak

Soğuk ve karanlık bir odaya haps

Tir tir titreyecek can/lı can/sız bedenin.

Ölümü okşayacak,

Sevgiyle açılan ellerin

Bir gün, unutma elbet bir gün

Akbabalara yem olacak tertemiz bedenin

Ölüm sen, ruhani bu şehir.

.....................................................

h.evren ☺