Olur Muydu?

Bak gördün mü öksüz kaldı bu çocuk

Verdiğin bir yudum aşk anne sütü gibiydi

Şimdi yağmurda ıslanmış serçe misali yüreğim

Sabaha kalır mı ben bilmiyorum sevdiğim

Sanki dizlerim titremiyor mu sanıyordun

Ya gözlerim, durur muydu ağlamadan

Tanıdığım kişi yabancı oldu, artık bana el

Git deyince gidemem ben, gel n'olur gel

Yemekler sensiz tatsız, tuzsuz be gülüm

Kapıdaki eşik boş, yok oldu ayak izin

İlk öptüğüm yer, bastığın ipek halı

Uyumuyorum, kabuslar gerçek olalı

Ördüğün atkı hala bavulumda atamadım

Gerçek mi bu yokluğun, inan alışamadım

Her sevgili adayı sensizlikle yarışıyor

Gelen gelmiyor, gelse de seni aratıyor

Hatırlıyor musun acaba o eski günleri

Bir ben miyim hala anılarla yaşayan

Belki esir aldı seni bu yalan hayat

Belki de huzur buldun başka ele uçarak

Günden güne artıyor düşünceler

Yüreğim yangın yeri, sense bundan bi haber

Kalsam mı, gitsem mi bu şehirden

Kararsızlık içinde bu ruh yeniden

Sırf değiştin mi diye bakıyorum resmine

Acaba yüzün aynı mı gözün aynı mı

Merak ediyorum nasılsın iyi misin?

İnatla iyi niyet besliyorum bilebilir misin?

Keşke kalsaydın be güzelim

Keşke umut dolu olsaydık hep

Ne fakirlik boğardı bizi

Ne de aya çıkardık zenginlikten

Sütten yoğurt yapmasını iyi bilirdin

En güzel yemekleri yapıp da yedirirdin

Aslında iki çocuk da yeterdi bize

Biz bakarken onlara göz göze, diz dize

Kapı önünde bir salıncak kurardım sizin için

Sonra oyunlar oynardık sen, ben çocuklar

Kuş seslerine karışırdı onların masum sesi

Senle bana yeterdi yuvamızın neşesi

En güzel kıyafetleri seçerdin benim için

Saçım bozulmuş mu diye bakardın ara ara

Bense ellerini tutar, öperdim yüzünü

Dinlerdin, anlardın halimden özümü, sözümü

Azla yetinip, çokla sevinirdik seninle

Çocuklar seçerdi yemeği, beğenmezdi belki de

Ama ben senle doyardım bir kaşıkta

Beraber toplardık soframızı oracıkta

Açılırdı yeni ufuklar önümüze ilk ışıkta

Umutlar sevinç olurdu evimizi aydınlatan

Küçük küçük eller kirletirdi mavi boyalı duvarı

Sen de güler geçerdin boya benim işim mi diye

İlk fidanı ekince beklerdik ertesi yazı

Özen gösterirdik onun huyuna, suyuna

Toprağı kurumasın diye sürekli sulardık

Onu izleyip gururla seyre dalardık

Beş yıl geri alalım bu zamandan

Ev çöktü güneş yok, ağaç kurudu

Umutlar gitti, hayaller bitti, çürüdü

Doğmamış çocuklar bile büyüdü

Uyandım uykudan aniden, terliyim

Kahrediyorum rüyama yeniden, kederliyim

Gerçekler bile yalanlardan bi haber sevdiğim

Yastıklar tek, yatağım boş zemheri viraneyim

Kış mı geldi? Hiç merak etme

Her taraf bembeyaz alabildiğine

Gökyüzü karanlığı bile gölgeleyemiyor adını

Daima hatırımdasın sen ellerin kadını

Sahilde kıyıya vuruyor attığımız taşlar

Dalgalar boyumu aşıyor yokluğuna kızarmışcasına

Köşedeki çay bahçesinde içtiğimiz meyve suyunun

Tadı bile damağımda sevdiğim, unutur muyum.