Ömrümün Bağ Bozumu

rüzgar yağmur bulutlarını takardı peşine

bir uğultudur eserdi gönlümün kıyılarında

sonra sen bahar olup gelirdin

ellerinde bir tutam cennet kokusu

güneşi doğururduk gözlerimizle

sevdanın sıcaklığı sarardı tenimizi

içime işlerdi gülüşün kıskançlığın işvelerin küsmelerin

şimdi aradan öyle uzun bir zaman geçti ki...

hani sana gel desem

sen yine gelsen

yine ısıtır mı gözlerin

hala üşüyen ellerimi

artık içimde mevsim sonbaharın ilk anları

ve zaman ömrümün bağbozumunda

sararıyor sensiz yeşil yapraklarım

dökülüyor bir bir tutunduğum dallarımdan

belli ki de bu yüzden hep çırılçıplak kalacak

omzuna yaslandığım yalnızlığım

nedense doyumsuzluğun da doruğunda ruhum

başkalarıyla beraber güle oynaya doysam da

doymak değil oysa sorun

anladım ki benim hep sanaymiş açlığım tokluğum

şu an bizi düşündükçe bilsen bir o kadar da mutsuzum

ve seni hep istesem de istemek yetmiyor bazen

zaman geri vermiyor geçen günleri

aldığım her nefeste bin özürle yutkunsam da adını

biliyorum...

bu sonuç benim sensiz işlediğim günahların bedeli