Önüme Çıkıp Durma

...

Ki sen ,

Ağlamalarım kadar

Ve gitmek için düştüğüm yollarım kadar kaldın içimde

..

Kendimi kilitlediğim odamda kalmıştı tüm sessizliğim

Ve öyle bir çırpındı ki haykırışlarım sensizliğe

Bir sabah bütün yalancı akşamlarımın peşine düşmüştü hayallerim

Çocukların inandığı bütün yalanlar kadar gerçekti yalnızlık dediğin

Öyle ki hayat kadar acımasızdı insanın içinde bıraktıkları

Ve aslında ölüm de dahildi tüm yalnızlıklara

Gitmiştim

Yoktum

Kayıptım

Kendimden bile gizlediğim bir uçurum kenarındaydım

Yalnızdım

Gitmelerin ortasındaydım , bir karanlığın içinde

Kalbim helalleşirken bedenimle , musalla taşı başında

Ve toplamışken her şeyini hayatın içinde

Öyle bir yemin etmişti ki dilim dönmemeye

Kahrın yalnızlığıyla kalmıştım bir başıma

..

Ve şimdi sen,

Her şeyimi alıp giden bir akşamın buğusu

Ve şimdi sen,

Bir sabaha yalnızlıkla ulaşma acısının en koyusu

Ben ki , elimde bir kırık kalp

Çekip giderken kendi halime

- içimde kalan bir yanınla -

Önüme çıkıp durma..

Dayanamam..Ölürüm..