Panikatak

Gene akşam oldu;

eyvah! dörtnala gelen, ölüm duyguları göründü uzaktan.

Ürkek gözlerim gene bir tuhaf oldu.

Adımlarımın rotası, şimdi en uygun yere,

kestirmeden eve;

artık o karabasanın, tam ortasındayım şimdi.

sis gibi gelip çöreklendi üstüme.

Kendinden önce elleri uzandı, karnımdan ....

Sanki bir tutam kor koydu, yüreğimin alt yanından;

birden bir gümbürtü duyuldu, göğüs kemiğimi çatlatan.

Başımı kaldırsam düşeceğim;

bu acz halim, yuvarlanacak kaldırımdan.

Aman tanrım! bayılmamalıyım,

mutlaka ayakta kalmalıyım,

derhal aklımı sıyıran düşüncelerden kurtulmalıyım;

Ya delirirsem......?

İşte başladı ölümün seranatı,

Karnımda gebe çatlatan, o garip kramplar......

kulağımda, olmayan tuhaf uğultular;

yılana sarılır gibi sarıldım korkuluklara,

Gözbebeklerim büyümüştür artık eve vardığımda.

Ellerim titriyor , heryanım kasılıyor enim-konum

Tamam! bu defa gerçekten ölüyorum.

Nefesim deli bir at gibi; boğazımla göğsüm arasında.

Zihnimi her ne yapsam toparlıyamıyorum.....

Yok! bu defa kurtuluş yok! gerçekten ölüyorum...

Kaçıncı kez oluyor bu bunu bende bilmiyorum...

Neden sonra;

Sıcak bir ter boşanıyor vücudumdan,.

Ilık, bir çoşku sızıyor yaralarımdan;.

Ve yaşamın kollarına öylece düşüyorum.

Korku bulutları dağıldıkça etrafımdan;

coşkudan deliler gibi gülüyorum.

Bu panikte öldüğümü sandığım her an!

dünyaya yeniden , doğuyorum.

Aslında yaşadığımı anlamak için;

Her defasında bu oyunu oynuyorum.

İşin en tuhaf olan tarafı;

Bunun oyun olduğunu bende bilmiyorum.