Portre

-//

“hepimiz kardeşiz!” dedi içinde ırmak geçen adam

akardı her ruhun anlaşılmaz sarp dağlarından

kalbinin yaratılış usancına çarpan bir kaç ritimlik yaşam ibresine sığıntı

Adem’den olma

Havva’dan doğma tekilinden

derin havzasında ilk an ilk insan olmanın olgusu

ilk masum ölüş

ilk katil oluş

hani kardeştik!!!

ağzımın güleç yanına kin bürünmeyi sildim adı içimde saklım

uykuya haram olan yastığım yine ıslanmış gözyaşımla

bir “ ben “ yaşamayı unuttum “ sen “ yaşarken uçsuz, bucaksız

bir “ sen! “ bıraktın yaşam emarelerime, bitimsiz- tükenmez

sinemi öpen soğuk, bıçak keskinliği gibi

can evimde uyanan sevginin ölçümsüz sızısındayım

bende saklım!

“ yâr!”  dedim sana vücudumdaki yüzbin kilometre uzunluğundaki damarlarımla

sana “ yâr! “ dedim vücudumdaki sekiz litre kanımla

sana adandım on trilyon hücremin her adımında

k a n ı y o r u m;

yüreğimi kesen kekeme her şiirle

her günün tan vaktini sürdüm gözlerime

yakışmış dua mevsimlerini yeniden koymak istedim

volkana susamış avuçlarımın hayat çizgisine

kalbimin sızısı;

vedaya mahal istasyonlar kuruluyor kalbimin uğultusunda

siyaha yol alan tiz sesli tiren sirenleri

ürpertiyor hücrelerimiP

gecenin tuvalinde yine aynı portre

“ yalnızlık ve ben..”

-n u r e t t i n ÖNDER