Proleter ile Aristokrat

zaman harici herşey kâfiydi

aramak ve savrulmaktı sanki tabiat ana

şimdi ne zaman ne tabiat ana

hiçbir şeyi aramaz oldu özlemi aşmak

sen beni aştın ben seni özlem hepimizi

sonuçta aşmak bile anlamsızlaştı

hiç ayrılmadığım uzaklık bile

aslında her zaman hazırlıksızdım

sevilmeyi istemeye

dönmeyi isteyeceğim bir yer yoktu

birikimli bir ölümdü intihar

hiçbir şeyin birden bire olmayacağı gibi

aşk da olmazdı elbet

ile'li aşkların yakıcı masallarına inat

proleterdi aşk/ım

ölümse

aristokrat

ucu açık kalmamalı sözlerin

sesin açılmamış bir kurşun kalem gibi kalmalı

gönül defterimin arasında

suskunluğun yetmeli özgürlüğüne acılarımın

bir tek sözcüğünü bile duysam

incinir diye düşünürüm sesin

korkmuyorum bana inanmayacaksın diye

yorulmasın diye düşlerin

susuyorum

gösterişsizce

ben sevdiğim zaman başlarım her şeye ihanete

doymak bilmez hiçbir yalnızlığa sensizliğim

ve hiçbir çıldırma anını kaçırmaz sevgim

durulsun diye yüreğimin paylaşma heyecanı

ölmeyi biliyorum

ağlama

kılı kırk yaran çelişkiyi öğrenmeden

gelmedim sana

anlayana kadar gittiğini

bendeki kendine

kendindeki bana