Rakkase Ölüm

Gecenin yorgun gözlerinde

çizilen bir silüet

derin ve suskun

gökkuşağından alınan renklerde

saklı bir imge...

Zehirli dillerden muzdarip

utanır zaman

sızısı çöl sıcaklığında

gözyaşları kum üstünde

yol alır...

Tek özlemi

yeniden çocuk olmak

masum gülüşlerinde tutsak

düşünü kurmayı unuttuğu

masallarda uyuduğu

kendinden uzak

çocuk...

Anne türküsünde

yazılan kaderi

huzurda huzur

kat kat fazlası her defasında

yudumlasa

dökülen çil çil acılara inatla...

Ve sonunda

bir hikaye olsa

martıların yüreğinde sarmaş dolaş

rüzgarların kısık sesinde kelepçeli...

Ah

işte o an

duyulmaz avazı

bağrı açık bir toprağın

kavruk dudaklarında

pay edilirken rüyası

Şimdi

herhangi bir ölümden uyanıp

garba yol alır

cesedi kum üstünde