Rengi Hep Siyahtır Hüznün

Öylesine keskin ki susuşun

meali yok satırlara kırgınlığımın

mutluluğun kadar gülüyorum hayata

ve aşka, ağladığın kadar kırılırım...

Kurduğu bir hayali

ayrılığa gebe bırakan bir şairim ben

yoruldum yaşam denilen yalanda

yalınayak yürümekten

rengi hep siyahtır hüznün

sen farketmezsin bile

giderken

bavuluna gökkuşağını sığdır istersen...

Ne yana gitsem çoğalıyor hüznüm

her köşebaşı yokluğuna çıkıyor

acıya büyüyor aşk desenli kelimelerim

sağ elimle yazdığım her cümle

senin olduğun yerden

sol yanımdan

yüreğimin ara sokaklarına akıyor...

Artık elif kokmuyor bahçemde çiçeklerim

yalnızlığım

sulanmıyor ne kadar yaş döksem de

varlığını inkara sürükledikçe yokluğun

kafiyesiz seviyorum düşlerimi

ne olur

utandırma doğmaya yurdumun güneşini

kağıtlara sığmayan gülüşünü

esirgeme...

şimdi gitsem diyorum 'ölüm' denilen sonsuzluğa

'cennet' diye sana kavuştururlar mı beni

gözyaşım

yağmur rahmetiyle Sen kokarken

diner mi içimin kimsesizliği...

Yara bağlamışsa acılarım

yüreğin yeter mi içimin cenazesine

inan

özledim senin dizlerindeki o çocuk halimi

şimdi ölsem diyorum yüreğinin yamacında

mezar niyetine

kucağına alır mısın beni !!