Rüzgârın Izi Kaldı Sesimde...

Savrulan saçlarında gördüm onu önce

uzak olan yakınını:

Anlatılamayanın anlatısıydı...

I.

rüzgâr ki açtı araladı

ve ansızın çarpıldı bir kapı

adı aşktı, serseri rüzgârın

II.

elimizle tutamadığımız her şey gibi

aşk, rüzgâr gibi

esip geçer sevgili

III.

tozu toprağa katıp

rüzgâr gibi

şarkılar söyledik uzaklara

IV.

rüzgâr kovalayan çocukluğumda

rüzgârgülü vardı her çocuğun

şimdi ?rüzgâr yok' zamanlardayım

V.

sese hasret bir bağ evinin çürük bahçe kapısı gibi

rüzgârı özlüyorum...

VI.

Rüzgârlarla ovulur o ova, yalnızların dolaştığı...

VII.

hangi diyarın sesidir / içini dinleyen bilir

kelimesiz bir şiir / sonu başta gören bilir

birden, rüzgârın ardından bir sessizliktir

VIII.

dinle rüzgârı

bak sayısız hayat taşır

sapsarı güneşe söylenen şarkılar taşır dinleyene

IX.

Eski bir rüzgârın genç ıslığıyım bu akşam...

X.

rüzgârın yırttığı yerden teyellendim hayata

ve yüzümde rüzgâr artığı

XI.

o rüzgârlı yollar

sonbaharın yapraklarıyla süslediği o hüzünlü uzun yollar

yanan yalnızlanan

küllerini ister rüzgârlardan

XII.

içimdeki dalgın kuşların kanatlarına değen

düşlerimi o rüzgâra bağışladım ben

XIII.

bilirim

rüzgârın rengi yok ama

izi kalır sesimde