Sana Kavuşmadan Ölmek İstemiyorum

Bazen geceler bitmiyor, biliyor musun?

Zaman ağır ağır yürüyor, dakikalar susuyor, saatler inatla yerinde sayıyor.

Kalbimin içinde bir bekleyiş, bir sızı, bir yarım kalmışlık dolaşıyor.

Adını içimden her geçirdiğimde,

bir yanım eksiliyor, bir yanım yeniden doğuyor.

Kimi gün sensizliğe alıştığımı sanıyorum,

sonra bir şarkı çalıyor bir yerden,

ve ben yine başa dönüyorum.

Yine o ilk günkü gibi,

yine kalbimin en saf yerinde,

yine seninle yanıyorum.

SANA KAVUŞMADAN ÖLMEK İSTEMİYORUM .,

çünkü yaşamak bu kadar eksikken

ölüm bile tam gelmez insana.

Her nefesin yarısı sende kalıyorsa,

diğer yarısını almak neye yarar?

Bir adım eksik, bir dokunuş eksik,

bir “buradayım” sözü eksik…

Ben hep o eksikliklerle doluyum.

Ne kadar güçlü görünürsem görüneyim,

içimde hep tamamlanmamış bir cümle var.

Sonu sensin o cümlenin,

son noktası da yılların içine hapsolmuş bir (KEŞKE)

Kader mi bilmiyorum ama bu sevda içime mühürlenmiş gibi.

Her sabah bir umutla uyanıyorum;

belki bugün bir şey değişir diye.

Sonra akşam oluyor, umutlarımı toplayıp kalbimin en dip köşesine saklıyorum.

Ama ertesi gün yine aynı cümleyle başlıyorum güne:

SANA KAVUŞMADAN ÖLMEK İSTEMİYORUM

seni görmeden, sana dokunmadan,

gözlerinin içine bakıp “SENİ SEVİYORUM” diyemeden gitmek,

ölümden de ağır bir eksiklik gibi geliyor bana.

Sana kavuşmadan ölmek istemiyorum,

çünkü hayatın tüm anlamı o kavuşmada gizli.

Belki bir saniyelik olur,

belki bir ömür sürer bilmiyorum,

ama bil ki o anı beklemek bile yaşamak için yeter bana.

Eğer bir gün gelir de gözlerim kapanacaksa,

son gördüğüm sen ol istiyorum.

Bir kez “geldim” deyişini duyayım,

sonra varsın her şey bitsin.

Ama sensiz gitmeyeyim bu dünyadan…

Çünkü bu kalp seni görmeden durmayı kabul etmiyor,

çünkü ben seni sevmekten hiç vazgeçmedim,

ve seni beklemekten hiç yorulmadım,

Şimdi sana dair tek bir isteğim var,

SANA KAVUŞMADAN ÖLMEK İSTEMİYORUM .