Sayıklamalar -2

Sonu yaklaşmış masaldı nefesimde çürüyen günler,

Geçmişten arınıp düğümlenmişti,

Düş yorgunu ruhum yollarına.

Ağaçta solmaya mahkum dal kadar korkak sanırdım seni,

-Tutunamazdım-.

Toprakta ölüm büyüten tohum kadar karaydım çünkü.

Yanıma yaklaştırmaya kimi zaman kıyamazdım,

-Ama engel olamadım-

Ve bir umutla hayallerimi göğsüne ilikleyip,

Yüreğinde ki yaraları, kirpiklerimle içime süpürdüm.

Gözlerinin okyanustu sanki

Daldım, en derininde rüyalara

Cennet çeşmesini tadardı, çöl vurgunu yemiş dudaklarım

Tenininde ıslandıkça...

Kokuna yaklaştığım anlarda adımlarım titrerdi

Ürkek kedi olur, sinerdim karanlığa

Sevdam ise yaralı martı gibi ağlardı kıyılarında

Hayat beni her umuttan kopardığında, ne çok intiharlar düşlerdim

Hatırlasana...

Yokluğun kapılarımı kırdığı vakitlerde,

Cam kırığı olup, dökülürdüm çamurlara.

Hayalin süzülürdü kuyumda,

Cılız parmaklarım uzanırdı sürerdim suratıma

Kanardı mimiklerim, kış mevsimi konardı yanaklarıma

Yine çocuklaşırdım,

Çaresizliği giyinip, üşürdüm göğüs kafesime hışımla fırtına çarıptıkça

Sensizliğin tabanlarına gizlenip, oracıkta ölürdüm

Yine susuz,

Yine sana aç...

Sahi, anımsadım da;

Masalımın başın da annem de piç bırakmıştı beni

Puşt bir kentin sarhoş yatağına