Şehri Kıyamet

hayat seni her sorduğunda;

boyun büküyorum,

yok diyorum o,

hayalime bile almadığım hayasızlara...

bulutlar gölgemde ararken seni,

şimşekler çakıyorum

çok bu yüreğe diyorum,

hayırı bile şerden bekleyen,

hayırsızlara...

herkesin yazdığı şiirler sözler olduk şimdi

her satırının benzeri oldu,

altına çizgili kağıt koymadan yazdığım

çizgisiz yürekler...

ama korkma şimdilerde

bin damla acıya

bir damla mutlulukla kimse çocuk aşklar yaşatamaz

bu şehri şiirde...

öldürmez beni,öldürmez

çığlık çığlığa bir ömür seni beklemek,

üzerime kabarsada bulutlar;

kendimi sana sislemek,

en anlamlısı belkilerimde,

ve

sen kokan sensizilkte;

ölümü özleminle terslemek...

keşke geldiğin gibi gitseydin yüreğimden

bir yürek,

bir beden,

ve bir sen..

hepsinin üstüne benden bir alıp

sana bir ekledim ben

aldığım nefesi sen veriyorsun uzaklarımda,

yangınlarına vurulduğum özlemini

sen küle buluyorsun,en suskun ruhlarda,

bıçağın kemiğe dayandığı umutlarda,

sen hayat damlıyorsun,

üzerimde gölgesini kıskandığın bulutlarda.

hep derdim,

senden bir adım öncesi kıyamet

bir adım sonrası cinayet,

ve;

sen hep soluyasın diye bu yürekte,

hep olduğum yerde kaldım,

ama artık cinayetine gidiyorum senin

cok gerimde kaldı artık sensizlikte kıyamet;

ya ben koparım en sevdiğin gülüşümden

ya da sen kanarsın en suskun gidişimden...

satır aralaırına sakladım

gideceğim yeri

geçeceğim nehri

ve öleceğim şehri,

bilirim;bulursun elbet;

ben yüreğime çökerken hayrı alamet;

korkmalısn işte şimdi;

bir adım geriden geliyor cinayet;

bir sonraki nefesinde bekliyor,

şehri kıyamet...