Sessiz Bir Hüzün Ağlar Gün

Kahreden, aptalca bir kuruntunun büyük kadınları gibisin sen

Avucun toprağa dokunsa gök yarılacak

Ağlayacak bulut yüzlü hüzünler.

Hüzün yağdıkça sokulacak nefesine ihanet

İhanet ki büyüdüğünü anladığım en büyük ahmaklığın.

Kaç kez büyür ki insan?

Belki başka dillerde dökülecek yüzün

Saç teline sokulan meleklerin umudu bile temizlemeyecek dualarını.

Sahi, sana ayrı dillerde öpüşmeyi öğretti mi Tanrı'lar?

Ya da diline gem vuran o saçma varsayımları hüznüne döküp

Tan ağarana dek yeni bedenlerin ütopyasına dokundun mu?

O çelimsiz, o virane kılan şehir eşkiyalarının damağında demlenirken hayat

Ört dedim yüzünü, dudaklarını sık duvarlar gibi ör.

Düşerken dudaklarından ağlak kadın portleri

İçinde bin küfür, üflesen yerle bir olacak

Ve yeni binalar dikilecek her gecenin kahreden yoksulluğunda.

Daha çok ağlayan çocuklar dökülecek hüznüne

Hepsinde ayrı bir sen, ayrı bir yitirilmişlik dokunacak pencerene.

Mavi soluyacak eskimiş hikâye başlangıçları

Sen öl dedikçe, çoğalacak.

Ağlak çocuk kahkahaları doğuracak günce

Yazdıkça, eskiyecek.

Eskizine ters düşen sokak çığlıkları düşerken avuç içlerine

Gri bir kent resmedecek doğum sancıların.

Sahi, bu kaçıncı düşük böyle

Her gün elâ gözlü çocukları tüketiyor.