Sessiz Şiir

fakat,

gülüşüne

güzelliğine şaşıracak ne vakit, şair

aklı saçlarının tellerinde

kalbi gözlerinin derinliğinde

durmadan düşleyen bir rüya bezesi

varlığı, kurulan dizelerine armağan şiirin

beşerin kuru telaşesinden arındırılmış zihninin

orta yerinde bir karanfil, soldu

solacak

ruhu mühürlenmiş sanki

ferahlığı, genişliği

kaybolmuş koridorlarında zamanın

sesinin o duymadığı yankısı çarpmıyor duvarlarına

geçtiği yerde çiçekler açtıran

bir şarkı gibi narin okşamalarla

asla daha fazlası değil

sadece gerektiği kadar duyarak

bir an önce değil

sadece gerektiği vakitte

gerektiği yerde

sonu gelmeyen çınlamalarla

uzaktan, yakından

tınısının üzerinde gidip gelen notaların

ve sonrasında detone olmadan söylenen

türkülerin

bozlakların

ve sekiz notanın duyulduğu küçük bir odada

dinlemeye koyuldu sesini

duyamadı

ruhu alelacele kaçmak derdinde

duvarları yükseldikçe kararan odanın

baktıkça daralan penceresinden

oysa başkentin kasvetli havasında

gri beton soluyan

koşturan insanlardı gülüşünün yankısıyla dans eden

o küçük soğuk odada kaldı şair

çünkü

duymadı şiir