Şiir Hakkı Yemiş Yoklarım

İki tas deniz topladım en mavisinden... Üç beş cimcik çakıl taşı.

Gel dalmamış gözlerinle.

Biraz güneş vardı gözlüksüz

Mevsim kaçağı çiçekler

Çokça deniz

Ehven bir rüzgâr

Azca sis

Avazım durgundu

Kalemim sessiz

Tıklım tıklımdı,

Şiir hakkı yemiş yoklarım

Düş buklelerim renksiz

Bir sofra vardı

Bir çilingir

İki kilitli dil

Denizi deldi,

Kusura bakan gözlerin parmak uçları

Buruştu an

Allandık

Ahlandık

Pullarını sevdim,

İki kişilik bir balığın

Kalkık bir kaşı

Yeşil bir taşı

İki kuş sağdım tutulmuş bardağına

Marul yaprağında göverdim

Aşkın mektuplu zamanları çeldi aklımı

Pembeli, mavili zarflar

Ben pulları eskiden de severdim

Ayağına bastı şehir evcilleri,

Çala kalem akşamüstünün

Çıtı çıktı İstanbul'un

Hecelerde darp izleri

Kelimelerde kahır

Yazacağına konuş diye seslendi

Çokbilmiş edalı iki satır

Dikenli gülü/verdi kahkahacı kadınlar

Üç dilek gömdü hıdrellezim gül dibine

Çula sarıldı kış kıyametler

Çula sarıldı diz döven ellerin inkârları

Kaçıştı kul korkulu karınca duaları

Gözden düştü yağmurlar

Kaçıştı bulutlarımın,

Su toplayan yanları

Suadiyearalıkikibinondört

Demir Mutlugil