Son Bir Öyküyle

kendimi nasıl kandırıyorum

bilmezlikten geliyorum

bedenimle savaştayken

özlüyorum sesini de

söylemekler fışkırıyor gözlerimin bulanıklığından

biyografik aşkım olsaydın keşke

ama hep o andaki gibi

çorbalansaydık sevgilim diyebilseydim...

portakal çiçeği düşer saçlarıma

seni ilk kez gördüğüm an gibi

şehirler baharlarca ayaklanmış

kalp atışlarımda...

rezil dertler ayıklanır artık

ağlamaklı ilk uyanma anlarımdan

kayıp yalnızlığımın arkadaşlıkları tazelenir

ışıkları söndürmeden

son bir öyküyle güler misin

çocuk ruhuma

ay ışığından sonraki

gemileri kaçırmadan rüyalarım...