Sönen Yürekler

Yokuşunu tırmandığım sessizlikti

Geceleri ağlayan

Yorgunluğa hapsolmuş şiirleri

Korkutan derdimdi benim

Sevgiliye nane limon yapmış da

Veremeyen elimdi benim

Lapa lapa yağan karı

Duymak kadar yaşamıştım oysa hayatı

Şavkına doyamadığım gözleri ararım

Fakat sönen gözler değil de

Sanki yüreğiydi insanların

Isınsın diye güneşe gönderdim

Ölü gibi soğuk vücudumu

Lakin ne güneş ısıtır

Ne de ruhum kabul eder

Öylece kaldı ortada

Amaçsız yolcu gibi

Cümledeki noktayı noksan diye görsem de

Silemedim

Belki bahara yolcudur umutlarım

Belki de kaybolmuşlar

Kırmızı uçurtmamla beraber

Oysa

Uçan buhara bakar gibi

Sefil dünyaya bakmakla geçti ömrüm

Sığındım en sonunda

Renksiz denizlerin koynuna

Nefes diye yıldızları kokladım

Ve ağlayan ülke gibi

Battıkça battım derinlere

Battıkça battım