Sormayı Unuttum Bak

senin şehrinde kuşlar cıvıldıyor bu mevsimde

kuşlar beni sana anlatıyor anlamadığın bir dilde

benim şehrimde yürekler yanıyor

öyle ateşe değercesine değil

değil dumanlar tütercesine

gözlerinde yüzyıllardır tanıdık yılgınlıkla

acı ve hüzün yığılan o gözlerden ateş çıkmasına luzum yok

bilen bilir yanmadan yanmak nedir

gece soyulur yanarken yürekler

yanmış et kokusunu bilirim, bilince Sivas düşer yüreğime

yanmadan yanan yüreklerin kokusunu çekerim çiğerlerime

büyür yangın şehrimde

yanmış ruh kokusu var mıdır oralarda

sen bilme en iyisi

bildiklerin taze meyve kokuları, sümbüller olsun

sen çiçeklerden hangisini severdin, sormayı unuttum bak

şehirde sıcak şiddetlenince

kurumuş umutlara kurumuş dudaklarım ekleniyor

aklıma geldiğindendir diyorum

benim yerime gece terliyor

çevirmişim başımı göğe

ha bir de uçmayı çok isterdim çocukken

çocukken neler düşlerdin, sormayı unuttum bak

şimdi

gece soyunuyor horoz sesleriyle şehirde

memeleri ardında yükseliyor gün

pencere aralanıyor

tel örgüleri sararmış

tütün çekişlerde

gece çıplak bedeniyle duruyor önümde

sen gün desen de çıplaklığa o şehirde

dokunmak istesem de güneşe

kamaşır gözlerim karanlıktan çıkamadığım hücrede

öpmek geliyor içimden gecenin memelerini

o zaman dağları yeşerir bu şehrin

o zaman çıplak gecenin adına gün derim ben

aynı kara parçasına basarken sen ve ben

aynalar seni o şehirde bahara, beni bu şehirde hücreye salan

baksak göreceğiz sende ben, bende sen

görsek

açılacak tüm kapılar,kapanacak tüm yaralar

ben çocukken görmüştüm seni

aynı evde doğmuştuk, adımız aynı, yaşımız aynı

sen de görmüş müydün beni, sormayı unuttum bak