Sürgün Şehrin Mahkûmları

Şehir var

Şehircik var

Kimi yorgun

Kimi sürgün

Dağlar şehrin duvarları

Yolları bağlı

Yolları tutulmuş

Bulutlardan hicran yağar

Nehirleri tutuşmuş

Sokaklar malta gibi

Gidip gelir

Şehrin mahkûmları

İnsan var

İnsancık var

Kimi şehre hâkim

Kimi şehre mahkûm

Şehir insanlara küskün

Haramiler inmiş şehre

Şehre vermişler yeni bir çehre

Bellerinde palalar

Altlarında sürat atları

Gündüzler geceden kara

Geceler kâbus dolu

İnsancıklar vurdumduymaz

Kafaları kuma gömülü

Sıra gelmez sanır kendine

Gözlerini kapatıp

Kulaklarını tıkayıp

Şahit olmuyorlar güya olanlara

Kör topal dönerken

Devran ağır ağır

Şehrin yeni hâkimleri

Racon adına yakalıyor

İnsancıkları ensesinden

Sesleri ayyuka çıkıyor

Ama ne duyacak kulak var

Ne de görecek göz kalmış

İnsanlar yok olmuş

Göçüp gitmişler başka diyarlara

İnsancıkların gidecek yeri de yok

Sürgün şehrin mahkûmları

Kalakalmışlar ortada