Susuş ...

Kendi haline bırakıldığında

toprak kokusu sinmiş bedenler doğuruyordu

en çok da o vakit

öksüz çığlıkları sarıyordu geceyi

titrek kanatları ayrılığa çırpıyor

ayrılık şiirleri türetiyordu durmaksızın

Ben rüzgarı kestim

susuyoruz şimdi ...

Doğumlar ve ölümler gördüm

yüzümde

dikiş tutmaz kan kanalları gibi

iz bıraktılar hayatımda

Ölümü kaile almıyorum artık

yari adlandıramadığım

zamanı uyutamadığım gibi

Önce sözlerini unutacağım sözlerinle

gözlerimi kapatacağım gözlerinle

sonra basacağım tetiğe

alacaksın canımı kendi ellerinle ...

Yoksunluğunda kayboldu gün

ve... hep geceye açıyorum gözlerimi gölgende yüzün kayıp...

A.İlayda Beydemir /Şin