Telhis

Darası alınmış bir rüyadır hayat

Verilen her nefesle büyür ölümcül gölgeler

Yedi kat kendine iner insan

İç okyanuslarda seğirir umut

Ve kıyılara vurur boğulmuş kelimeler

Narkoz öncesi mırıldanmaktır yaşamak

Ki, bir tohum kadar sessizdir her an

Islak kağıt gibi dokundukça parçalanır düşler

Boş kovalar sallanır kör kuyulara

Ve kendine geç kalır insan

En çok konuşulan dildir ölüm

Sustukça kendi çeperine çarpar insan

Saçlar ağardıkça kararır düşler

Bir pankart gerilir yüzlere

Ve kalbe bulaşır gözdeki körlük

Yeryüzünden tahliye edilirken insan

İzi kalır yaşanmış gibi yapılmışlıkların

Dünya küçülürken büyür göz bebekleri

Düşler kurumadan ıslanır gece

Ve dikişleri alınır acıların

Ödünç ayaklarla ezilirken toprak

Salıncağın kopmuş ipine tutunur insan

Erir gülde biriken kibir

Yumruk büyüklüğünde keşkeler sarar dilleri

Ve parantezi kapanır hayatın