Umut' Bu Çağda, Yerde

Yastığımız taşlardı kuru yer döşeğimiz

Rüyalarda tutunduk gördüğümüz renklere

Dörtnala at sürdüler, kırıldı beşiğimiz

Zamanı tutamadık bağlayarak denklere

Gün ertesi değil de, günün ta kendisiydik

Alnımıza doğrulan ateşli silahlardı

Sanki biz bu milletin en son ikindisiydik

Sabahların sisinde sökülen iflahlardı

Erguvan umutların yaprak döktüğü kıyı

Dalgaların yıktığı yar duvarı bizlerdik

Yine dalıp düşlere duyup eski şarkıyı

Şafağın atacağı sabahları özlerdik

Geceyle gizlenerek umuttu perdelenen

Umut; bu çağda, yerde, en değerli gömüydü

En çok güven duyulan her zaman da elenen

Namertler gülüyor ya bu merdin ölümüydü

Nasıl ki olgunlaşıp dalda durmaz ise dut

Bizim de elimizden kayarak gitti umut

(09.10.2012 / Elazığ)