Umut Kürtajı

Bir gün çekip gideceğim

Semt pazarının ıskartalarını bekleyen beklemelerim son bulacak

Ve şehrin izbelerindeki son ışıkta sönecek

Rüzgarım bad-ı sabah meltemi gibi son kez esecek ve daha esmeyecek

En üryan kelimelerimin feri sönecek

Ama dönecek dünya

Dünya yine de dönecek

Zifiri karanlık yolunda yürürken Yoğurtçu parkının

Bira şişesine sığdırılan hüzünlerine yaş damlarken o çocuğun

Orta yolu bulunamayan müzekker zabıtları mühürlenirken

Ve kiracıları kapı dışarı edilirken

Balat yokuşundaki hanelerin sarmaşıklarıyla birlikte

sarhoş nağmelere vokal yapıyor dudaklarımız

Ve fakat müzeyyen

Çıkılan bu rotasız ve pusulasız bu buzlu yola sığmıyoruz görmüyor musun

Ekabir tam tekmil

ant içmiş mushafa el basarak

tükenen mecalimi daha da tökezletmeye

Ve canına ot tıkıyor

Adalet peşindeki cumartesi anneleri kadar yaşlı heveslerimin

Zemheri ayazında donarak ölmeyi umursamayan

Savruk bir hırpanisiyim ben şimdi bu kentin

Dallarım yorgun bir han sahibi gibi

bu kar tanelerinin

yeşeren her yeni filizin

çabasının akim kalmasından

damımım köhne küpeşteleri

Kan revan olmuş ardiyeleri

Mülteci duygularımın cesetleriyle dolu ağzına kadar

Yaralı kuşların sığındığı ama sağ kalamadığı o güveli camlarım

Ve kapısı kırık ve anahtarı kayıp ar damarım

Bir yağmura ancak paklanır bu harabe zamanlarım

Bardaktan boşanırcasına yağan bir yağmura

Ümidimin ve hevesimin azalan yakıtı

İçimdeki İbrahim'i yakan nemrut ateşi

Kan pınarı şakaklarım ve yorgun acılarım

Fecri muştuluyor kapkara bir gecenin ardından