Ve Kalemi Bırakıyorum

Onurlu bir uykudan uyanırcasına

Gözlerime mil çekip gönderin beni şehirden şehire

Deniz sesi yeter bana

Alnımdan bir kartal uçsun

Ve konsun leşine çirkefliğin.

Ve kalemi bırakıyorum

Ağlıyorum başucunda orman kardeşliğinin

Nazım'a şarkılar söyleyerek gidiyorum

Sınırın ötesine gurbet diyorum,

Hasret diyorum

Çukurova'nın asi nefesine.

Ve kalemi bırakıyorum

Öncesini Meriç'le

Sonrasını Dicle ile yıkıyorum seni tanıdığım vakitlerin

Gürbüz bir çocuk emekliyor içimde

Gittiğim her ana yön anneme varıyor

Gittiğim her şehir Amed.

Ve kalemi bırakıyorum

Ne yalvarışlar haykırdı sesim

İnleyen bir mezarlık gibi mabedim,

Ne şiirden sevdalar yarattım,

Hep aydınlığa sevdalandım

Karanlıkta olduğumu bile bile.

Ve kalemi kırıyorum

İnsanlığımı şiirlerimle yargılayanlara sesleniyorum

Ve insanlığımı Kimliğimle,

Yeni bir kalem dileneceğim belki

Yeni bir sayfa

Yeni bir hayat

Lakin içimdeki mağrur şairi asla öldürmeyeceğim

Asla öldürmeyeceğim.