Yanık Beyaz

Bir dostun yarasından geliyor sesim

Bir körün parmak uçları kadar hassas ve güçlü...

I-

-özlüyor insan doğrusu kalemin flu sesini...

Ayağa kalk şair

Bak martı

Bak eylül

Bak acı ve gölgesi aşk, yuva yapmış

Bir şiirin iç sesine

Ve sütten yeni kesilmiş zamanlar büyütüyor gözlerimin rahlesinde...

Gün yolu

Uzak bir şehir

Ve son gölgeden geçiyor adın

Uzak bir dilde susulmuş nazenin bir gonca buklesi gibi

Bir dudak kıvrımından düşüveriyor gamzemin avuçlarına

-Ve ben, hep aynı şehre uzak duruyorum

Martıları sen uçan

Denizi gözlerinde mavileşen

Gecesinde adın adın dolaşan

Yıldızları çekik gözlü / hep aynı nehre akan

O şehirde yüzün açan güller soluyorum

Rayihası sen kokan...

Ve!

Ben yine aynı senim

Hani o bildiğin eskici şiirleri yazan

Aşkın renklerini pigmentlerine ayırarak, eline yüzüne bulaştıran

Kendine kavgacı

Kendine küs

ve hayatı dikine koşan

Aklı senle yorgun

Senle dingin

-o kapısının kilidi kırk yerinden kırık, bir kalbin bekçisi...

Her bilmediğin

Bildiğin gibi işte

-Dil içinde, bin fil sürüsünü susturup da

Gözlerin lehçesiyle aşk demeyi, ar saydık...

Yaraya yâr

Yâr'a yanık beyaz dedik de, kara demeyi ar saydık...

II-

-özlüyor insan doğrusu kalemin kadirşinas sesini...

Dinle şair

Bu bir Leyla söylencesi

Aşk ertesi, sen dönencesi

Bak kelime cellatları cümleleri infaz ediyor yine

Göğün isyanı, yokluğunun karanlığında ağlıyor

Bir şiir bahşet parmak uçlarından süzülen

Harflerin yağmurlarından rahmet yağsın içimizin vahalarına

Gün yorgunu

Ketum yaraların tene bulaşmış izi var dolumlarımızda

Aşınmış bir yokluğa gamzeli sesler taşıyan / sen artığı

Gözlerinden bulaşmış ırsi boşluklarda büyüdükçe hançerleşen

Yatışmaz ağrılar birikirken duvarların ciğerine

Künyesine çiğ yağmurlar taşıyan şair

-bak!

Sen yorgunu dizeler kımıldıyor içimde...

-hani bir damla suyduk!

Bak ateşe râm oldu içimiz

Bu köz, bu duman, bak yanık al güller açıyor tenim

Sen yangınlarına...

Beklet soluğunu

Dönülmez sözlerden arta kaldım

Dünden kaldım sana, bugünden yaslandım

Tut ve ertele pişmanlıkları

Sicim gibi ömrüne düşen suçların ağırlığını indir omuzlarından

Senin sisin benim kırılma anımdır aynada

Çürüyor her güz ertesi sardunyalar

Ölüme yaklaşan her mevsim sende hayat buluyor

Yaşamak dediğin karlarda açan gökkuşağı gibi

Dudağında iç bükey gülümseyişi oluyor yüzünün

Ve...

Ben yine aynı biz

İçini bir ırmağın buğusuna hiç dökmemiş

Sana sancıyan kalbin kırık omurgasında

Hayatı enine yaşayan telaşlarla

-ve aklı senle kavgalı

Duvarları kırk yerinden yamalı bir ruhun yorgun işçisi

Her şey

Bildiğin gibi yavan

Bilmediğin kadar sensizlik sessizliği

-ve hiçbir zaman kadrajında

Aşka iflah olmayan binbir gece mafsalı...

III-

-ah, yanık beyazım

Eskiye küllenen aşk yansısı

Senden inen her kelime, dergâh-ı sancıya secde durdurur

Ne çok taş kesilir kavlim, dilim Lâl-i kalbe kefen soyundurur...

Gel!

Gök görmez bir yer bulalım

Aykırı bir yazgı bizimkisi / aşka oranla orantısız yazılalım Levh-i Mahfuza

Temmuz'2012

Fulya CODAL & Abdulkadir BOSTAN

Seslendirenler; Melek Kansu Koyuncu & Sinan Şeker