Yapraklar Dökülürse

Sararmış bütün doğa, hüzünlenmiş galiba

Renklerden resmi geçit , düzenlenmiş galiba

Alev gibi yanan var, kimi sapsarı olmuş

Sararan tabiatla, sanki yüzlerde solmuş

Yapraklar ölü gibi , hep yerlere yayılmış

Göz alan yeşillikler, artık çöpten sayılmış

Kuşlar bile terketmiş ,bu çıplak ağaçları

Artık barındıramaz, doyuramaz açları

Korumak istersin hep ,bu zavallı kuşları

İçin sevgiyle çarpar, görünce bakışları

Bu ağaçlar özlüyor, neşeli şakıyışı

Mevsimler değişince, bitecek arayışı

Yine de durur dimdik, arşa değer o başlar

Biliyor en sonunda, yeniden bahar başlar

Ne kadar aynıyız biz, şu kuşlar ve insanlar

Pul için kul olurlar, sızlamaz hiç vicdanlar

Varsa elinde aşın, üşer başına kuşlar

Bulamazsa kaçarak, sonunda seni dışlar

Ereceğiz feraha, sonsuza sürmez kışlar

Utanmadan gelirler, yine hanende kışlar

Dokunma yüreğime , acıdan kıvranıyor

Yüzüne her güleni, gerçek insan sanıyor

Kış ayazında bile, baharı içmelisin

Karşılıksız sevecek, dostunu seçmelisin