Yaşam Bu İşte

söz yok yaşamı anlatmaya

kirpiklerden düşen gözyaşı gibi herşey ani..

mutluluk bir anda,acı bir anda gelip geçiyor

yaşam bu işte..

bazı kişiler kozasından çıkan kelebek gibi hissederler kendini

renk renk kanatları olduğnu ve her zaman özgür olcağını zanneder

ama bilmezki

her güneşin batışı,geceyi örter maviliğe

bazen günün sızısı bazen ise neşesi kalır dudklarda

yaşam budur işte..

yılın dört mevsimi vardır

her birinde bürünürsün başka bir şekle

kışın,beyazın içinde kaybedersin kendini

sonbahar,sararan ve düşmek üzere olan yaprak gibi titrersin

ilkbahar,aşka açılan kapıdır,pembelerin morların ayıdır,

yaz ise,güneşin altında teninin kavrulmasıdır

geceleri uzanıp çimenliğe yıldızlarla dertleşmektir

yaz bir öpüştür aslında

dudaklarda tekrarı isteyen öpücük misali

yaşam bunu anlayabilmektir işte..

bazı zamanlar vardır

durduk yere kanına giren

sinsice bütün vücdunu dolaşıp yerleşen

gözlerini daldıran aşkı tadarsın

toz pembe giderken herşey

mutluluk saçarken etrafına

kelime bulamazken ona

meleğim derken

soğuk ayrılığın nefesinin tüylerini ürperttiğini anlayamazsın

kalırsın öyle diz üstü

ellerin koynunda

gitme dercesine bakarsın

ama acıyı da tadarsın

yaşam budur işte..

aynaya bakarsın

ikinci kez baktığında aynı kişi yoktur

mimikler yok olur bakışlar başka anlam kazanır

aslında yaşam aynada gizlenen başka bir kişidir

elinde kalemiyle,görünmezliğini kullanarak

yönetir bizi

..

hep istedim dudağımdaki iki çizgi arasından eksik olmasın gülücükler

ama yaşam istemedi

silgisini alıp sildi sevdiğimi

toprak çizdi aldı koynumdan koydu soğuk taşların arasına

içine ne güneşi koydu ne de biraz sıcaklık

kalbimi boyadı acıyla

yaşam bu işte..

mutluluğa yağmurları yağdırdı..