Yokluğun Karanlık

can veriyor gün

yatağına çekiliyor şehir

duvarlara sarıldım

duygusuz ve sağır

hüzün ve acı

ve yalnızlık yankılandı

bırakmadı beni

ağrısı kalbimin

bütün kıyıları dolaşıyorum

denizin

yalvarır

konuşur gibi

cançekişiyorum

ışıksızlık yakıyor

gündüzümü .

ay çıksa da

yıldız kaynasa da

gök ,

gamzelerin dargın sa

bana

gecem karanlık .

ne lacivert tuzlu suyu

ne,

mor salkımlı sokakları

ne de

istanbul'u

göresim yok

dayanıksızım işte

harap ediyor hayatımı

bir anlık yokluğun bile ....

2015/çengelköy