Yol ve Gözlerin

Martılar kandırdı yine ruhumu

Zihnim ağ attı kelime denizine

Çok sağanaklı sessizlikte

Yeşil yapraklardan süzülen damlalar gibiyim

Kök gölgelerine iç geçiren toprak gibiyim

Gökkuşağına çapkın susayan dağ misali

Gözlerin diyorum

Yorgun bir dervişin terk ettiği umut biraz

Baharın en son bakışı

Yeniden buluşmasızlık kadar hüzünlü

İşte o kadar solgun bir yaz sancısı

Alabildiğine yankı

Alabildiğine dağınık, anlamlı

Gözlerin diyorum

Gözlerin

.../...

Şimdi sen

Bir yol türküsünde geçiyorsun

Bağrı yanık mahkûmların cezaevi günlerinde

Çentik içen zamanın sabır yükü gibisin hayatlara

Hiç bitmiyorsun

Aç olsaydık da sevdalı olsaydık diyor

İki büklüm kıvrılmış dağ gibi adamlar

Aç olsaydık da tok olsaydık yanmaya diyor

Uykular çile treni, kapkara

Ağır yük vagonu gibi boşlukta göz kapakları

Karanlıkta ağlıyor çocuk gibi

Dağ gibi adamlar

Kömür karası parlaklığında / duyuyor musun?

Hiç bitmiyorsun

Umuttan da bir hatıraya dönüşüyor insan

Üstüne kürek kürek gece yığılıyor acımasızca

Ki gün doğumlarında

İçinde ekmek kırıntısı kadar kalmışsa umut

Daldaki serçeye bile aşık oluyor insan

İnsanca

Acımıyor canı daha fazla

Bir serum tedavisi misali

Bekle ey sevda diyor yürek karası durmadan

Bekle ey kutsal biçare nefes diyor

İlahi bir ses ruhuna

Duyuyor musun / hiç bitmiyorsun

Yürümek adına

Koşmak adına

Yaşamak adına

Aşk adına

Umut adına, şehir ışıkları misali

Şair şiirlerinde yanıp sönen ahenk misali

Hiç bitmiyorsun / duyuyor musun?

Gözlerin diyorum

Gözlerin, kapkara...