Zamanem Ve Ben

işittikçe bu feryadları her kabusumda

dilim uyuşur uyanıyorum derken

zarlanıp ağlarken bu matem uykusunda

kan-ter içinde diskinip kalkınca erken

odamın pencerisnden akan dünya

kaldırımlara çarpan yüzsüz gölgeler

beni benden eden o zehir rüya

zamanemi kopuk sayfalara belgeler

göklere kara bulutlar çekerken bir düş

yağmur yerine azap düşerken tene

güneşin gölgesinde bir hayalim üşümüş

zamanım ruhumu emen bir kene