Zamanın Ayak Sesleri

Sökmek bilmez, karanlık geceler bağrından hüznü

Sessizlik, çığlık çığlıya kanatırken nedensiz acılarda

Ve sonunda ermekte sabaha sırtında ki âlemle

Zamanın ayak sesleri vurmaktayken inleyen sineye

Lavlar gönül dağında gün yüzü görmek için dalga, dalga isyanda

Sonra düşlerdeki umutlar mı merhem olur yüreğe

Mahrem düşlerde ki özlemler tırmanırken doruğa

Sadece sevgi okşar duyguları, sevgili şefkatiyle yeniden

Akla kilitlenirken karmaşık, girift bilmeceler

Potasında eriyor aklın fersah, fersah uçuk demlerinde

Yine dönmeli özün süzgecinde eriyen gerçek zamana

Ayakları yere basınca kaf dağında yaşayan hayaller

Kıyamam ki gözlerde kaybolan çocuksu bakışlara

Aklıma geldikçe lacivert bulutlarının bitmediği gönül coğrafyası

Hüzünde arıyorum geceleri bir damla sevgide mutluluğu

Bana ait sevdalar kalsın gönül dağarcığımın mahrem kuytularında

İstemem sayfalar dolusu aşk nameleri, tek satırlık bir şiir bana bir ömür yeter...