Zühre

Toprağın en koyu rengiydi

Yalnızlık

Siyaha çalıyordu ikindi

Güneş zemheriyle boğuşmuş

Yorgundu şakakları.

Ay ucuza kapatmış Geceyi

Zühre ile oynaşıyor

Tan yerindeki beyaza nispet

Güneşle dalaşıyor.

Vakitli vakitsiz alaca bir gök

Güneşle tekrar geldi

Ay sakladı zühreyi

Güneşin rengi soldu.

Tam tepedeydi artık

kainat ayakları altında

Ne zühre ne de ay yanında

Yalnızdı ve tek başına

Hüzünle gitti güneş

Dayadı sırtını dağlara

Ve sakladı göz yaşlarını

Kol kol gezen bulutlara.

Akşam ezanıyla ilk.zühre geldi.

Sonra ay

Gece hala ıslaktı

Bulutlarsa koy.

Zühre seyrederken

Ayın mah cemalini.

Ay sonuna kadar açtı

Mahrem hilalini.