Aynı Güneş Farklı Çiçek

“Çiçek olmaz senin ellerinden.”
Annem şakayla karışık hep böyle derdi. Yazlığa giderken de tembihlerdi:
“Çiçekleri sulamayı unutma.”
Sulardım ama suyu az mı, fazla mı verdiğimi bilemezdim.
Ya suyunu yanlış verirdim ya güneşini. Bir şeyleri hep yanlış yapardım ve çiçekler ölürdü.
Her şeyini doğru yapsam bile, çiçek açmasa da hayatta kalmayı başaran bir çiçeğim olmazdı. Hemen küser, yaprakları eğilirdi...
Papatyalar, karanfiller, kaktüsler bile dayanamazdı bana...
Annem eve döndüğünde ilk işi balkondaki çiçeklerine bakardı , ben de ellerime...
Emek emek büyüttüğü çiçekleri solmuş bulduğunda hüzün çökerdi bakışlarına.
Soldurduğum çiçeklerin bazıları onun ellerinde iyileşir, yeniden çiçek açardı.
Aynı çiçek.
Aynı saksı.
Aynı su.
“Anne, bir dahakine giderken çiçekleri de yanında götür.”
Zamanla çiçeklerden uzaklaştım, tohumlara yaklaştım.
Bu kez umutla..
Bir dilek tutacaksam tohum ekmeliydim mesela. Bir avuç tohum alıp ormanda yürür, kimini toprağa serper, kimini ekerdim.
Sonrası umuda, kadere kalırdı. Toprak isterse tutunurdu.
Filizlenecek ya da ölecekti. Ben bir daha oraya gitmeyecek, ne olduğunu bilmeyecektim. Öldüyse üzülmeyecek, filizlendiyse de görmeyecektim.
Çiçek olmazdı benim ellerimden, bunu bilirdim.
Yıllar sonra orkideler çıkageldi hayatıma. Mor orkideler...
Yeniden denemek görev oldu artık .
Suladım, köklerini temizledim, toprağını değiştirdim.
Ama suyu az mı oldu, fazla mı — bilemezdim.
Ya ölürse? Ya çiçek açarsa?
Ve bir sabah...
Tomurcuklarını gördük annemle.
“Anne, bak! Orkide çiçek açacak!”
Çiçek olmazdı benim ellerimden. Ama orkide için durum böyle değildi demek ki...
Her sabah güne tomurcukları kontrol ederek başladım. Kalbimde bir umut parçası...
Her gün yeni bir gün.
Çiçekler açtı orkidem.
Nihayet hayat verdi bu eller.
Ben mi orkideyi sevmiştim,
yoksa orkide mi beni sevdi de çiçek açtı?
Aynı güneş.
Aynı su.
Farklı çiçek.