Yörünge

Bazen dünyayla yan yana yürüyoruz. Yandan baktığımda eşlik ettiğini sanıyorum. Oysa Dünya’nın etrafında dolanıp duruyormuşum; aynalarla çevrili, kapalı bir döngünün içinde. Belki de dünya yanılsaması, aynaya baktığımda yalnızca kendimi görmediğimdendir. Gördüklerimi nasıl anlatacağımı bilmiyorum.

Gördüklerimin bedenimde bıraktığı his toprağa benziyor: yaş değil, kuru; ama her temasta ıslakmış gibi gelen bir soğukluğu var. Siluetim keskin hatlarla çizilmiş, kapkara. Çevresinde capcanlı renkler iç içe geçmiş, birbirinden ayırt etmesi güç. Hepsi bir şeyler anlatıyor; hiçbirinin dilini bilmiyorum. Baktıkça kayboluyorum, yürüdükçe yol aldığımı sanıyorum. Gözlerimi kapatıyorum; bir nevi kaçıyorum bu görüntüden. Kapatmazsam içimi ürpertiyor.

Uçurumun kıyısında aşağı bakmak gibi bir şey bu. Henüz düşmedin, ama düşmenin çaresizliğini bedenin senden önce bilir; tüylerin ürperir. Ben de çaresizliği yaşamadan, yalnızca bu ürpertiyle tanıyorum. Gözlerimi kapatmak, kıyıdan bir adım geri çekilmek.

Bu hisler birbirinden bağımsız değil; geldiklerini de haber vermiyorlar. Yolculuğuma karışıp gerçeklik algımı değiştiriyorlar. Her biri bir rüya misali.

Bazen kalabalık bir sokakta yalnız başıma sürünüyorum. Kollarımla yeri parçalarcasına kavrayarak ilerliyorum. Durmadan ayağa kalkmaya yelteniyorum ama üzerime bir ağırlık çöküyor, beni yere mıhlıyor. Etrafımdan bir insan trafiği akıp gidiyor: ayakkabılar, bavul tekerlekleri, telaşlı topuk sesleri. Vitrin camlarında kalabalığın yansıması kayıyor; en altta, benim süründüğüm yerde, yalnızca kaldırım var. Kimse fark etmiyor beni, ama kimse de üzerime basıp geçmiyor.

Bazense kırk katlı bir binanın tepesindeyim. Kanatlarım var, beyaz, upuzun; bana gösterişli bir duruş katıyor. Karşıdaki binanın cam cephesinde beyaz kanatlı biri duruyor; bir an onu tanıyamıyorum. Sonra kendimi aşağı bırakıyorum. Cam cephede gökyüzü yükseliyor. O süzülmenin verdiği hazzı yaşıyorum; o kadar özgür, o kadar saf hissettiriyor ki. O hazzı anlamlandırıp özümsemeye varmadan yere çarpıyorum. Korkunç bir boğulma hissiyle, hıçkırıklar içinde uyanıyorum ve döngüdeki yürüyüşüme devam ediyorum.

Bazense yemyeşil ağaçlarla çevrili bir ormanın içinde, yalnız başımayım. Bu sefer hareketsizim, yalnızca izliyorum. Yapraklar rüzgârla hışırdıyor; sesleri huzur dolu. Ağaçlar o kadar sık ki güneş toprağa zar zor düşüyor, ama ben tam bir ışık hüzmesinin altındayım. İçinde toz zerreleri asılı kalmış, ağırlıksız. Ayaklarımın dibine bakıyorum: gölgem yok, ışık içimden geçiyor. Her nefeste o zerrelere biraz daha benziyorum; hafifliyorum, hafifliyorum ve hafifliyorum. Sonra yaprakları zor kıpırdatan rüzgâr beni de alıp götürmeye başlıyor. Ormanın içinde kayboluyorum. Artık ormanın huzuru, sessizliğinin ta kendisi olmuşum. Bu bana rahatsızlık veriyor; bunu istemiyorum ama duramıyorum da.

Çok nadirense sahilde koşuşturuyorum. Çok gencim, yirmili yaşların başındayım; toyum, coşkuluyum, neşeliyim. Hunharca koşarken karşıma bir kız çıkıyor. Yüzü bir türlü netleşmiyor; yalnızca gülerken burnunun kırıştığını görüyorum. Birbirimize çekiliyoruz. İçimdeki coşku göğsüme sığmıyor. Hiç bitmesini istemiyorum. Sonra beraber dans etmeye başlıyoruz; birbirimizin etrafında dönüyoruz, saatlerce, yorulmadan. Islak kumda yansımalarımız birbirine karışıyor; hangisi benim, hangisi onun, ayırt edemiyorum. Ama fark etmiyoruz ki ikimiz de güneşin altında eriyoruz. Eriyip gidiyoruz kendi coşkumuzla.

Sürekli rüya benzeri gerçeklik yanılsamaları yaşıyorum. Aynalara bakmayıp yalnızca yere, kendi adımlarıma odaklandığımda hangi yolu yürüdüğümü, nerede olduğumu unutuyorum. Etrafında döndüğüm şey zaten ayaklarımın altında. Sadece var oluyorum ve varlığımı fark etmeksizin sürdürüyorum.