Aşka Âşık Olanlar
İstanbul’da bir soğuk sonbahar akşamı, denizi gören bir damda; Şair, Aşık ve Meczup oturup her zamanki gibi çay içmektedir. Şair, uzaklara bakarak şu dizeleri okumaya başlar:
Melayê Cizîrî’nin çilehanesinde,
Çile ile yazdığım şiiri okurum.
Her nerede olursa olsun,
Çile çekmeye talibim,
Çile çekmeden hiçbir yere varılmaz.
Öterim çileyle, bülbül misali,
Çile çekmeden pişmez bu yürek,
Yüreğimi yakan çileye âşık oldum.
Neyleyim ben bu cihanı,
Neyleyim sensiz gönlü…
Ardından Aşık, şiir okumaya başlar:
Cizre surlarındayım...
Ve derim: “Aşk için mücadele edilir mi?”
Sert bir rüzgâr çarpar yüzüme,
Tabi mücadele edilir der gibi...
Sarsılırım;
Virane eyleyip tarumar etti beni rüzgâr.
Düşecek gibi oldum Cizre surlarından,
Dicle'nin serin sularına...
Yüzüme çarpan aşk rüzgârı imiş,
Aşk mücadele istermiş!
“Sen Cizrelisin,
Mem û Zîn'in hemşehrisin!
Onların aşk için verdiği mücadeleyi bilirsin,
Bunu düşünmen bile yakışı kalmaz”
Demek ister gibi...
Meczup, şiir okumaya başlar:
Göklerde ay,
Minarelerden ezan sesi,
Camilerde Allahû Ekber nakaratları...
Yine bir yaz akşamı ben dışardayım;
Geceler ıssız, sokaklar tenha.
Yoldaş olmuşum meczuplarla,
Meczuplar zikreder Allah Allah diye,
Ben de onlarla birlikte zikre eşlik ederim.
Şair tekrar ayağa kalkar, coşkulu bir şekilde haykırır:
Ey bağı hezar yâri çöllerde arama,
Aşk şahdamarından yakındır,
Aşkı görmeden sevenlere sor,
Bu öyle bir aşk ki her an yanarsın.
Her an yanmayana âşık mı denir,
Kandil gibi yanmak lazımdır,
Çarmıha gerseler vazgeçmemektir,
Ateşe atsalar da taşlasalar da vazgeçmemektir,
Halil-u Rahman için su taşıyan karınca misali âşık olmak gerek,
Çanşikara teslim olmak lazım,
İçin yana yana kül olana kadar.
Aşık aşka gelir, o da haykırmaya başlar:
Elif, Lâm, Mîm, Râ dedik, başladık aşk için zikir çekmeye,
Bismillah dedik bir daha başlamak için,
Düştük bir ataşa, yandık kül olduk,
Ney'deki nefes senin aşkını körükler,
Elif de sensin,
Sevda da sensin, mahbup da,
Âlemlerin sultanı senin yarendendir,
Senin yarenden bizim de yarenhanemizdir.
Meczup sırıtmaya başlar ve o da haykırır:
Aşk'a doyulmaz,
Aşk'tan sıkılınmaz...
Aşk ile her adım atılır,
Aşk, kısaca her şeydir.
Yârin attığı ateş okları,
Aşıkların gönlünü yakar.
Yanmak âşıkların hoşuna gider,
Ve derler ki:
Aşk ateşi yakacaksa yaksın,
O ateşi yine yâr söndürür.
Yanmış yaraya derman olur;
Aşk ve yâr, her şeyin dermanıdır.
Şair hızını alamaz:
Beni benden alan Aşk,
Başımı, gönlümü idam sehpasına yatıran…
Ulaşamadım sana…
Önce kozamı yırttım,
Kelebek oldum;
Uçmak için kanatlarımı kırdım, yaktım…
Yine de ulaşamadım.
Ben, taksir içinde bir hakir-i fakirim;
Sana ulaşmaya çalışacağım.
Aşık bir daha aşka gelir:
Cizre akşamları sarar düşleri,
Cudi’ye vardıkça uzar hasret gölgeleri.
Âşıklar ağlar Mem ile Zîn gibi,
Kandil misali yanar gönüllerin yürekleri.
Kırmızı Medrese’nin kubbesinde yankılanan
Melayê Cizîrî’nin dizeleri, yaralı gönüllere merhem olur.
Biz aşkı Mela’dan öğrendik;
Bak Mela ne demiş:
“Bülbüllerin gözü yüz gülde iken,
Yüz gülü daha seyreder.
Gül yanaklıların bağında
Bana nar çiçeği renginde
Bir gül yeter…”
Dicle suları aldı götürdü aşkı;
Cizre surlarında izledik giden sevdayı.
Tufan koptu birden,
Babamız Nuh’un gemisiyle;
Kaçıp giden aşkı bulmaya indik deryalara.
Meczup yine sırıtır ve okumaya başlar:
Girdik O'nun gönül köşküne,
Daha O'nu görmeden feleğim şaştı...
Aşk şarabını içmeye ne hacet?
O'nu görmeden akl û fikrimi kaybeder,
Şarapsız sarhoş olurum.
Tam şair bir şiir okuyacakken, meczup "Sus" der ve bir şiir daha okur:
Yâr, gam eyledin gönlümü,
Neyleyim sensiz gamlı gönlümü?
Heyhatlar olsun, sensiz gamlı gönlüme,
Sensiz çekilmez bu gamlı hayat.
Yine beni tekliğimle yalnız bıraktın,
Gözyaşı dökerim senin ardından.
Senden gayrısı yoktu benim için,
Mecnun eyledin beni, yar,
Beni yoksulluğa terk eyledin.
Teksin, tekimsin,
Mâbedim,
Dergâhım,
Sığındığım limansın.
Gel, bitsin bu puslu, gamlı, karanlık, bahtsız dünyam.
Gel, bitsin bu özlem, bu ayrılık, bu çile.
Şair bu sefer izin alır; meczup, "Oku cancağızım," der:
Ne geçmişten çıkabiliyorum,
Ne de geleceğe yönelebiliyorum.
Sanki arafta sıkışıp kalmışım,
Sadece seni düşünebiliyorum.
Aşk bahçesinde öten bir bülbüldüm,
Senden sonra ötmeyi unuttum.
Ey aşkın ve âşıkların hekimi,
Ne zaman derdimin dermanını vereceksin?
Aşk, ceza mı yoksa ödül mü?
Senden gelecek her şeye razıyım.
Ama sen yine de bize merhametinle yaklaş,
Gönülleri ancak ve ancak sen birleştirirsin.
Aşık okumaya başlar:
Her yer karanlık,
Karanlık olan bizler miyiz?
Yoksa bu yalan dünya mı?
Dünyanın hiçbir suçu yok,
Dünyanın bu kadar karanlık,
Ve pis olmasının sebebi insanlardır.
Her karanlıktan sonra aydınlık doğar,
İşte sende bu kadar karanlığın arasında,
İçimde doğan aydınlık olacaksın...
Şiirlerde âşık geçer,
Her âşık aşığına şiir yazar,
Âşık aşığını anlatması hoşuna gider,
Her âşık sevdiği için saraylar ister,
Âşık olan aşığından ilham alır,
Âşık aşığın ateşiyle yanar.
Meczup okumaya başlar:
Tabibe sorar Mecnun: "Ne yapayım?" der. Tabip der ki;
Mecnun, çöllere düşmen yanlış,
Leyla'nı çöllerde arama, Leyla'n gönlündedir,
Leyla sende zuhur etmiştir,
Sen gönül yoluna düş.
Asıl çöllere düşüp onu aramak kolaydır,
Ama gönülde aramak zordur,
Çölün sınırları vardır, o sınırları aştın mı çöl biter,
Ama gönlün sınırı yoktur, uçsuz bucaksızdır, aşk sınırsızlıktır der.
Şair okumaya başlar yine:
Ey yüreğimi sineye çeken,
Firdevs kokulu yâr,
Ateş gibi kül ettin beni,
Ey nazlı yâr,
Bu kadar yaktırdığın yeter değil mi?
Yüreğimi tuzlayıp,
Çöllere salan,
Serap gördüren,
Yüreğimin gülü dikeni,
Yüreğimi kanatan,
Merhameti olmayan Leyla'm,
Bu kadar yaktırdığın yeter değil mi?
Aşık şiiri okumaya başlar:
Aşk elinden yaralıyım,
Aşk ülkesinde can çekişirim,
Aşık û maşuk zindanındayım,
Mecnun çölünde bir mahkûmum,
Kana kana su içerim aşkın sahrasında,
Derdime derman olan zalım ortada bulunmaz,
Beni perişan eyleyip gitti bu hasret çöllerinden,
Derdimin çaresi o zalım tabipte,
Gönlünden bir tutam verse,
Yaralarımı sarsa,
Eskisi gibi olurum,
Ama o zalım tabip daha merhamet vaktine girmemiş...
Meczup şiir okumaya başlar:
Her aşık düşer bir kuyuya,
Bu kuyu ne Kenan'dadır,
Ne Yemen'de,
Ne de Fizan'dadır,
Bu kuyuya gönül kuyusu derler,
Yarin kokusu dolup taşar bu kuyuda,
Nice aşıkların düştüğü kuyudur,
Lakin her aşığın kuyusu ve çilesi farklıdır,
Mecnun, Leyla'nın kuyusuna,
Mem, Zîn'in kuyusuna düştü,
Herkes ait olduğu kuyuya düşer.
Bembeyaz bir kar günü,
Aşığın umudu yerle bir oldu,
Gönlü buz tutmuştu,
Gönlünün sıcaklığa ihtiyacı vardı,
Yarin müjganları ok gibi aşığın gönlüne isabet etmişತಿ,
Yeri ve göğü kapladı yâre olan hasreti,
Mevsimler geldi geçti,
Bu dünyadan kaç şair geçti,
Hepsinin şiiri okunup geçti,
Hepsinin ortak noktası aşktı,
Gelip geçen de sağ kalan da bir tek aşktı.
Hiç ummadığın anda,
Gökyüzünden aşk yağmuru yağar,
Ve gönlüne aşk yağmurundan,
Bir damla düşer...
Şair, Aşık ve Meczup birden sırıtır:
— Biz aşka aşığız, aşka...