İmza

Ölüm sessizliğine bürünen insan kaynakları ofisinde,müdür bey her zamanki gibi derin düşüncelere dalmış,ders çalışmak istemeyen öğrenci gibi kalemlerle oyalanmaktan geri durmuyordu.Bilgisayarının ekranındaki manzara karşısında dalıp gitmişti ki,yardımcısının sesiyle irkiliverdi:

Efendim,şuraya imza atar mısınız?
Ne imzası?
Dün iş görüşmesine gelen kadının dosyasına.
Sen at!
Aman efendim,nasıl olur,suç bu biliyorsunuz.
İyi ,atma o zaman.
Ama işe girişini bugün yapmam lazım ki yarın iş başı yapsın.İşe çok ihtiyacının olduğunu,borçlarını ödemekte zorluk çektiğini söylerken siz de yanımızdaydınız.

-Daha ne anlattı sana?

Eşinden ayrılmış.
Başka...
Kimi kimsesi yokmuş.
Başka...
Bir çocuğu varmış onu da yatılı okula vermiş.

Aradan on dakika geçmeden yardımcısı yine sordu:

" Efendim,Zeynep hanımın işe girişini yapayım mı yapmayım mı?"

"Sana bırakıyorum,"dedi müdür bey ve ekledi: "On iki yıl önce bir imza atmıştım hala pişmanım ve aynı pişmanlığı yeniden yaşamak istemiyorum."

"Eski eşimdi."diyemedi ama başını duvara doğru çevirmeye çalışırken yüzünden her şey okunuyordu.

Efendim,şuraya imza atar mısınız?
Ne imzası?
Dün iş görüşmesine gelen kadının dosyasına.
Sen at!
Aman efendim,nasıl olur,suç bu biliyorsunuz.
İyi ,atma o zaman.
Ama işe girişini bugün yapmam lazım ki yarın iş başı yapsın.İşe çok ihtiyacının olduğunu,borçlarını ödemekte zorluk çektiğini söylerken siz de yanımızdaydınız.