Arafta Kalmışlara

Hep geç

O bir dakika asılı kalıyor

Âdemin elması gibi

Kursağımızda

Esirgiyor yine

Seni benden.

Kıskanç bir annenin

Hüznüdür sana her baktığımda

Zamanın gözlerine oturan

Haykıramıyorum!

Payıma

Şehrin ayak izleri düşüyor

Ben her gece yıldızları uyutup

İniyorum sokaklarına

Kirli bir yalnızlık akıyor

Damlardan

Elim nereye dokunsa

Parmaklarım sen kokuyor

Anlıyorum,

Gözlerin değmiş dünyaya

Boşluğu toplayıp

Öpüyorum...

Sen bilmezsin

İlk, çocuklar uyanır kalabalık şehirlerde

Düşlerinin bitişine ağıtlar yakarlar

Ondandır sebepsiz ağlamaları

Anlamayız biz

Büyümekle çocukluğun

Arafında yaşayanlar...

19 Mayıs 2010