Aslımı İnkâr Edemem

Sanmayın ki sultanım saraylarda yaşarım

Kerpiçten evi olan köylünün çocuğuyum

Kırk yıldır soyadını gurur ile taşırım

Serveti sevi olan köylünün çocuğuyum

Ekim ayı gelince toprağa tohum eken

Nasibinde olanı tırnaklarıyla söken

Kızıl güneş altında boncuk boncuk ter döken

Ekine tırpan vuran köylünün çocuğuyum

Kuru soğan ekmeği çeşme basında yiyen

Şükür bu günde doyduk hamdolsun Rabbim diyen

Nasırlı elleriyle başına kasket giyen

Kağnıya sapı saran köylünün çocuğuyum

Öküze hooo deyipde tarladan yola çıkıp

Çıkarıp tabakadan acı tütünü yakıp

Üflediği dumanın ardından dalgın bakıp

Ova düzüne varan köylünün çocuğuyum

Yüklediği yükleri bir hamlede deviren

Dövenle harman dövüp yaba ile çeviren

Sarı saman tozuyla ciğerini geviren

Yelin önünde duran köylünün çocuğuyum

Yaba ile savurup saptan saman ayıran

Kendinden önce bizi düşünüp de kayıran

Kendisi aç yatıp da karnımızı doyuran

Her şerri hayra yoran köylünün çocuğuyum

Yalan yere söz edip riyakârı övmeyen

Kız doğurdun sen diye anamı hiç dövmeyen

Bir kez olsun kızıp da arkamızdan sövmeyen

Bizi şefkatle saran köylünün çocuğuyum