Kıyametimsin

Ömür tüketmeye gelmedik bu şehre.

Bir simidin susamına sinmiş çocukluğu,

Denizden ödünç aldığımız küçücük bir maviyi,

Bir de kimseye hesap vermeden gülmeyi istedik.

Üstelik sonbahar bile değil...

Mevsimlerin birbirine küstüğü,

Balkonsuz, daracık bir zamandayız.

Oysa şehir, her sabah

Başka bir bedel çıkardı önümüze.

Gençliğimiz tramvay duraklarında eskidi,

Düşlerimiz kira duvarlarına çarptı.

Bir evin anahtarını taşıyamadık cebimizde,

Çocukluğumuzu büyümenin hoyrat ellerinden koruyamadık.

Yine de yürüyoruz.

Ayakkabılarımızda çamur,

Göğsümüzde zamandan kalma bir kırık,

Dudaklarımızda inatçı bir tebessüm.

İnsan dediğin,

Asıl ağırlığını görünmeyen yerinde taşır.

Bir lokmaya sığdırdığı umutta,

Bir yabancının acısına eğilen başında,

Kaybettiği hâlde başkasını incitmeyen

O tuhaf merhametinde saklıdır.

İlk aşkımızda çocukluğumuzdan düştük,

İlk ayrılıkta kendimize yabancılaştık.

Her yaş içimizden birini alıp götürdü.

Geriye, kalabalık sandığımız ruhumuzda

Bir tek çocuk kaldı.

Bilirsin, felaket her zaman gürültüyle gelmez.

Bazen bir salı günü, akşamüstü,

İki kişilik bir masanın sessizliğine oturur.

Çay soğur, saat ilerler.

Sen susarsın.

Ben o suskunlukta

Geriye ne kaldıysa yitiririm gözlerinden.

Yine de korkmuyorum.

Acılarımızı saklayacak kadar büyüdük,

Onlara teslim olmayacak kadar çocuk kaldık.

Kaç vedayı bir istasyonda unuttun?

Kaç sevdayı, söylenecek tek bir cümle varken

Suskunluğa mahkûm ettin ey dünya?

Biz senden mucize istemedik.

Bir kapının içeriden açılmasını,

Bir sesin bizi gerçekten duymasını,

Bir elin, nedenini sormadan elimizi tutmasını.

Belki de bütün ömrümüz

Bu küçücük ihtimalin peşinde geçti.

Ve aşk...

Bir başkasının varlığını

Kendi varlığın kadar önemsemektir aşk.

İçimde kopan bütün fırtınaların

Sebebi de sensin, sığınağı da.

Gökten inmedi benim kıyametim.

Gözlerinde kendimi kaybettiğim gün

Başladı.

Kıyametimsin...

Öyleyse gel,

Bu gece dünyayı kurtarmaya kalkışmayalım.

Sokak fenerinin altında bir masa,

İki ince belli bardak, biraz demli çay...

Belki uzaktan geçen son tramvayın sesi.

Sen anlat içinden geçenleri,

Ben susmanın sana yakışan yerini dinleyeyim.

Yarın yine aynı şehir, aynı telaş,

Aynı eksik hayat bekliyor olacak bizi.